Gastenboek

Schrijf iets in het gastenboek »

Er staan 115 berichten in het gastenboek.
« 1 2 3 4 5 6 7 8 »
is er iemand die mijn vader heeft gekend in straflager spergau zijn naam is driessens andre, vroegere woonplaats Uitkerke in Belgie. Hij is kunnen ontsnappen tijdens de bevrijding.

Bedankt.
annie | Zondag 13 Mei 2007, 12:08
Mijn vader is één van de gevangenen van de razzia april 1944 in Beverwijk.
Over die afschuwelijke tijd heeft hij ons nooit verteld. Heel goed kan ik mij aan zijn reacties herinneren, wanneer tv-berichten, dokumentaires, beelden uit die tijd op 5 mei e.d. ons aan de tweede wereldoorlog herinneerden. Zeer bevreemd en ook met een "niet-begrijpen" van zijn houding, heb ik toendertijd de situatie genomen voor wat deze is en mij verder er geen kopzorgen overgemaakt. Die tijd een tabuthema!
Van vaderskant kwam geen enkele antwoord op mijn vragen, enkel boze gezichten, een knallen van deuren en woedende vader, die kwaad het huis verliet!
Om hem en de vrede in ons huis niet nog meer te belasten, een absoluut doodzwijgen!
Een volkomen onhoudbare situatie! Vooral tot op de dag, dat ik mijn vriendin en huidige vrouw thuis wilde voorstellen. Een Duitse!!!!
Een vrouw van zijn aartsvijand bij hem over de vloer! Zijn reactie behoef ik niet beschrijven. Vreselijk voor vader en zoon! Hoe zeer het mij ook deed: ik heb hem duidelijk gemaakt, dat hij een zoon verliest, wanneer hij mijn beslissing met deze vrouw mijn leven te delen niet acceepteerd ! Er was geen gesprek mogelijk, zodat ik terug gegaan ben naar Duitsland. Na ca. vier weken liet mijn moeder mij weten, dat ik met mijn Duitse vriendin naar huis komen mocht. Hoe zij het voor elkaar gekregen, dat weet ik vandaag de dag nog steeds niet. Vragen kan ik haar ook niet meer, ook na haar dood is het een tabuthema gebleven.
Het heeft enige tijd geduurd, voordat hij haar geaccepteerd had. Het heeft zich zo positief ontwikkeld: geen enkel boos woord over mijn vrouw en onze kinderen heeft hij toegelaten. Hij is voor hun in de bres gesprongen. Ook zij beste vriend kon hem er niet af houden. Deze vriend kwam niet bij ons thuis, wanneer wij in Nederland bij ouders op bezoek waren (begrijpelijk!). Ik waardeer dat zeer, maar deze verandering niet begrijpen. Een verandering, die ertoe geleid heeft, dat wij zijn grootste wens, die Duitse familie weer te ontmoeten, die hem na het bombardement van het KZ-Lager opgenomen hebben, als cadeau op zijn zilveren bruiloft gegeven hebben. Dit contact met die familie is tot stand gekomen en heeft hem zeer goed gedaan!

Waaom interesseer ik mij nu op eens voor die tijd? Een eenvoudig antwoord kan erop geven. Mijn zoon heeft zijn Opa steeds voorzichtig geprobeerd ui te horen over die tijd. Hij heeft mij belagerd met vragen, waarop ik geen antwoord geven kon. De Nazitijd, vooral die in Nederland, in al zijn facetten interesseert hem zeer. (Hij is student aan de universiteit Bremen, waar geschiedenis zijn hoofdvak is). Uit dit interesse is zijn wens ontstaan zijn "Diplom-Arbeit" over die tijd te schriiven, uit het oogpunt van een tijdgetuige, zijn Opa!
Het thema is nog niet vastgelegd. Mijn zoon wil erbij ondersteunen, want ook voor mij is het van grote interesse. Binnenkort willen wij ons werk intensiveren. Ook van deze plaats willen wij nu al een oproep aan allen richten ons te helpen aan informaties te komen.
Wie kan ons helpen: voor zover mogelijk betroffene uit die tijd, maar ook hun kinderen.
Wat kan ons helpen: elke informatie, hoe klein en hoe onbelangrijk ook! Het behoeven geen informatie te zijn, welke enkel de razzia Beverwijk betreffen.
Hoe kunt u ons helpen: schrijf een email aan
covanstraten@yahoo.de of
pazifischeozean@gmx.net.
Wij kunnen u in Nederland opzoeken, wij kunnen met elkaar telefoneren. Er zijn mogelijkheden genoeg met elkaar in contact te komen.

Ons doel is: "Het verleden te begrijpen. Een kleine bijdrag te leveren aan de verbetering van de verstandhouding tussen Nederlanders en Duitsers.

Wij beiden zijn ons meer als bewust, dat vele wonden weer opengaan, maar voor hetzelfde ook dit een bijdrag zijn kan, zijn eigen fatale ervaringen te verwerken en niet te laten vergeten.
Cornelis van Straten | Dinsdag 20 Februari 2007, 16:09
EEN INDRUKWEKKENDE SITE, ZEKER OOK OMDAT MIJN VADER KLAAS ER NIETS OVER WOU VERTELLEN EN NU KOM IK TOCH EEN HOOP TE WETEN PS DE STERFDATUM VAN KLAAS IS 4 JULI EN NIET 2 JULI ZOALS VERMELD. VR. GR.
hans FOEKEMA | Maandag 15 Januari 2007, 15:50
Ich bin nun 53 Jahre alt und schäme mich für das, was einige Deutsche Leute, den Niederländern angetan haben. Meine Familie und Großfamilie waren nicht an solchen Taten beteidigt gewesen. Meine Familie will ihr Mitleid bekunden und sagen: Es tut uns sehr Leid.
Giebel, Reinhard | Zondag 7 Januari 2007, 13:32
goede site zeer duidelijk, mijn broer age baas was nog maar 18 jaar ik als zusje van vier, later geprobeerd er achter te komen wat er gebeurd was maar niemand gesproken die mijn broer daar ontmoet heeft
nu door deze site weet ik meer en het doet mij zoveel verdriet mischien is er nog iemand die mij kan vertellen wat er gebeurd is met mijn broer.
ida baas | Donderdag 23 November 2006, 22:13
Erg goede site, er staan neven en bekenden van mij op,ik heb nu het een en ander kunnen lezen wat ze hebben meegemaakt
Jaap Schelvis | Vrijdag 10 November 2006, 16:05
Guten Tag,

als Kind bin ich ich Zöschen aufgewachsen, mein Onkel bewohnt noch heute eine der Barrakken, welche in der DDR als Wohnhäuser umgebaut wurden.
Ich wusste was diese Gebäude in der Vergangenheit für eine Bedeutung hatten, jedoch die Geschichte, welche dahinter steckt, habe ich erst durch diese Webseite erfahren.

Vielen Dank
Daniel L. | Woensdag 18 Oktober 2006, 00:03
Mijn vader was 21 jaar jong toen hij weg moest. gelukkig kwam hij weer terug. maar patertje is hij daarna nooit geworden. mijn eerste baan was in duitsland. dat vond hij niet zo leuk. dank zij "de stichting 40-45" is de laatste periode uit zijn leven de beste geworden. mijn vader en moeder reizen er nog vrolijk op los!! Rome, Wenen. geweldig. groetjes. rene de ruiter. zijn trotse zoon
laurentius de Ruiter | Dinsdag 17 Oktober 2006, 02:55
Het droevige verhaal hoe mijn neef Gerard Kochx in Zoschen aan zijn eind is gekomen, was ons bekend. Wij zijn 29-9-06 naar Zoschen geweest en hebben het gedenkteken bezocht. Bij toeval mevr.Sieglinde Hillmann ontmoet, die ons nog veel heeft kunnen vertellen. Zij was toen 8 jaar oud en haar moeder en zij( gevlucht uit tsechie) woonden bij het kamp.Wij kregen van haar het boek"DER TOD IST EIN TAGLICHER GAST". Hierin zijn al die verhalen beschreven.
Nelly van Wijk Kochx | Maandag 2 Oktober 2006, 19:32
een mooie site. waar draait het in het leven om? een fijn gezin. iedereen zou dit moeten proberen te behouden
anoniem | Zaterdag 29 Juli 2006, 02:56
L.S.

Allereerst zou ik u willen complimenteren met deze indrukwekkende site!

Mijn oudoom heeft zijn herinneringen aan de tweede wereld oorlog op papier gezet en ik ben nu bezig hier voor hem een boek van te maken wat, hopelijk, kan worden uitgegeven. Mijn oudoom woonde als 12 jarige jongen in "het huis in het bos" (de boswachterswoning van landgoed Nimmerdor in Amersfoort). Naar mijn weten werden gevangenen geholpen door hem en zijn familie, de familie Monkhorst.

Voor dit boek ben ik op zoek naar foto's van bijvoorbeeld het huis en de omgeving en wellicht enkele verhalen van gevangenen die met de familie Monkhorst in aanraking zijn geweest gedurende de tweede wereldoorlog.

Als u enige informatie heeft aangaande dit onderwerp hoor ik dat graag van u, hoe weinig de informatie eventueel ook mocht zijn.

Met Vriendelijke Groeten,

Leenke Meines
(kleindochter van Gerard Monkhorst de jongste zoon van de familie Monkhorst)
Leenke | Zaterdag 1 Juli 2006, 21:50
Ik beoog een informatie over mijn oom die in 1943-1944 in het kamp van Zöschen werkte. Hij is 16-11-1944 gestorven. Er is een herdenkingsvergadering op 28 mei aan Zöschen, is dit herdenking slechts voor de Nederlanders of zijn er andere nationaliteiten.
Zijn er aan Zöschen archieven om hoe hij in het kamp te weten is aangekomen. Bedankt vergeving voor slechte het Nederlands.
Jean-Claude LABERGERE | Zaterdag 8 April 2006, 18:36
Vraag voor de heer Jaap Epskamp.

Dezer dagen ben ik benaderd door de heer Mario Sonego, zoon van Beniamino Sonego die in Zoschen 20-11-1944 overleden is, begraven op nr. 105. Zijn kampnummer was 146,zie bladzeide 67 uit het boek
" Und ihr wollt nichts gehort noch gesehen haben? ".
De heer Mario vraagt of hij in het bezit kan komen van dit boek plus het boek " Der tod ist ein taglicher Gast ".
Na zijn weten zijn er ongeveer 80 italianen daar overleden.
Graag zou de heer Mario U op 28 Mei in Zoschen willen ontmoeten.
Voor informatie en vragen kunt U mijn e.mailadres gebruiken.
Bij voorbaat hartelijk dank, Gianantonio.

Adres van de heer Mario Sonego: Mario Sonego
Via Maspiron 11/C
31029 Vittorio-Veneto TV
ITALIA
Gianantonio D'Arsiè | Donderdag 16 Maart 2006, 17:41
Ik was op zoek naar info over Rooswijk van voor de oorlog.Zo kwam ik op deze site.Tot mijn verbazing kwam ik daar de namen van mijn vader en zijn broer tegen.Willem was mijn vader en Cor was zijn broer.
Geweldig dat ik nu weer wat meer weet over wat er in de oorlog met hun is gebeurd.Mijn vader heeft er nooit iets over verteld.
Veel sucses met uw site en harstike bedankt. Gerrit van der Wal
G.S van.der.Wal | Zondag 12 Februari 2006, 13:49
Gegroet makers van de site,

Bij het zoeken naar de "Teelingen "kwam ik op deze webside.
ik was een kleine jongen, maar toen er razzia was zag ik dat er twee jongens zich verstopten in de oude melkfabriek (?) aan de Jan Alsweg.
Ik stond in de poort van Van Leeuwen. Van Leeuwen was een groenteman die altijd een witte pet op had.Er was een kapot raam en Van leeuwen gaf de jongens een pakje. Hij stuurde mij naar huis.Ik was trouwens bang van hem.
Bedankt dat u deze mensen door dit MONUMENT niet wilt laten vergeten.

Dorus
Dorus Teeling | Dinsdag 7 Februari 2006, 22:04
« 1 2 3 4 5 6 7 8 »